مادامى كه از توقّف و ايستادن تمكّن ندارد ، در حال راه رفتن و شمشير زدن نماز خواندن جايز نمىباشد . [ 15 ] آيهء سوّم : « وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ ، وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً ، نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى » « 1 » ؛ « و خانواده‌ات را به نماز دستور ده و بر انجام آن شكيبا باش ، ما از تو روزى نمىخواهيم ، بلكه ما به تو روزى مىدهيم و عاقبت نيك ، براى اهل تقوى است » . در اين آيه پنج نكته قابل توجّه است : 1 - خداوند به رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) دستور داده است كه به خانواده‌اش دستور إقامهء نماز بدهد ؛ به اين معنا كه خداوند فرموده است اى پيغمبر ! نماز بخوان و خانواده‌ات را به نماز دستور ده . بنابراين بر ما نيز واجب است كه خانوادهء خود را به نماز دستور بدهيم ؛ چه آن‌كه پيروى از رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) دلالت دارد بر اينكه ما هم همانند او ، عمل كنيم . مؤيّد اين مطلب ، قول خداوند است كه مىفرمايد : « خود و خانوادهء خويش را از آتشى كه آتش‌افروز آن ، انسان‌ها و سنگ‌ها است ، نگه داريد » . « 2 » امام باقر ( عليه السّلام ) فرموده است : ( خداوند به پيغمبرش دستور داده است كه خانواده‌اش را با دستور به نماز ، اختصاص دهد نه مردم را ، تا مردم بدانند خانوادهء پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) در نزد خدا منزلت و مقامى دارند كه مردم ندارند . پس رسول اكرم ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) به خانوادهء خود و به مردم ، به طور عموم ، دستور به نماز داده و پس از آن ، خانواده‌اش را به طور خصوصى امر به نماز نموده است . 2 - « اصطبر عليها » ؛ « نفست را بر نماز و سختىهاى آن وادار نما ، و اگر طبيعت و ميل باطن ، جهت راحت‌طلبى ، تو را به سوى ترك نماز ، بكشاند ، آن را مغلوب نما و به نماز روى آور ، و در شكيبائى و تحمّل سختىها در در ارتباط با نماز خود را به مرحله‌اى برسان‌كه پايدارى در آن برايت ملكه شود » . بدين جهت به جاى واژهء « صبر » ، « اصطبار » به كار رفته است ؛ چه آن‌كه « اصطبار » بر وزن افتعال دوام در پايدارى را مىرساند و چنين فزون‌طلبى در باب ثلاثى ( سه حرفى ) وجود ندارد .

--> ( 1 ) . سوره طه ، آيه ، 132 . ( 2 ) . سوره تحريم ، آيه 6 .